๑๑

ธรรมโอวาท
( หลวงปู่ถิร ฐิตธมฺโม )

เพราะทรัพย์ภายนอกมันอยู่กับโลก อยู่กับแผ่นดิน
มันมีอยู่แล้ว มันไม่หนีหายไปไหน

บุญอยู่ที่ตัวเรา ตัวเราเป็นผู้กระทำ
ท่านผู้มีบุญมีกุศล สร้างมาแล้ว ได้มาแล้ว มีมาแล้ว
จึงกล่าวได้ว่า “ท่านเป็นผู้มีบุญ ขอแผ่เมตตาให้ด้วย”
เราก็ให้ความร่มเย็นไป คือเราได้ความร่มเย็นมาแล้ว
เราจะแผ่ความเย็นให้ไปที่ไหน ใครก็หยากได้
อยู่ที่ไหนก็มีแต่ความเยือกเย็น
เขาก็ว่า “ผู้นั้นเป็นผู้มีบุญ”
คนนั้นมั่งมี เพราะบุญท่าน
คนนั้นร่ำรวย เพราะเขาทำบุญไว้ดี
มันก็ไม่พ้นจากบุญจากกุศล

การรักษาจิตให้อยู่ที่จิต คือให้มีสติอยู่ที่จิต
ให้จิตอยู่กับพุทโธ  อยู่กับลมหายใจเข้า-ออก
ให้สติระลึกรู้ว่า ลมหายใจเข้า แล้วออกไม่ได้ เราก็ต้องตาย
ลมหายใจออก แล้วเข้าไม่ได้ เราก็ต้องตาย
ให้รู้จักร่างกายสังขาร และจิต
เพื่อไม่ให้หลง ไม่ยึดถือกับร่างกายสังขาร
ที่ประกอบด้วยธาตุ 4 ดิน น้ำ ไฟ ลม
ถ้าลมหมด คือลมไม่เข้า และไม่ออก (ตาย)
ร่างกายที่ประกอบด้วยธาตุ 4 ก็แตกสลาย
หมดความหมาย หมดความสำคัญ
เรานั่งให้รู้จักความตาย ที่มันจะเกิดขึ้นในวันหนึ่ง