o๙

ธรรมโอวาท
( หลวงปู่ถิร ฐิตธมฺโม )

เรามาเข้าวัดปฏิบัติธรรม เรามีหู มีตา
ตาเห็น หูได้ยินได้ฟัง ภายในวัดใจ เป็นยังไงเรารู้
ไม่ใช่มานั่งหลับหูหลับตา ไม่ใช่เพียงว่ามาถวายทานว่าได้บุญ ไม่ใช่มานั่งเพื่อหาค่านิยม
ถ้าเอาบุญ เรารู้ว่าอะไรผิดอะไรถูก อะไรควร-ไม่ควร
จิตใจเราให้รู้ ถ้าไม่เช่นนั้น เราเข้ามาทำลายตัวเอง
ทำลายคนอื่น ความผิดเหล่านี้มันเกิดขึ้นที่ตัวเรา
นรกมีไว้ทำไม มีไว้ให้ใคร
มีไว้ให้ผู้ที่มีจิตใจเป็นบาป ผู้เห็นผิดเป็นชอบ

ความทุกข์เกิดขึ้นทุกเวลา ทุกวัน
เพราะเรามีร่างกายสังขาร เป็นก้อนทุกข์
เราเอาก้อนทุกข์มานั่งภาวนาให้รู้จักทุกข์
แต่ทุกข์เป็นของที่ทนได้ยาก
ถ้าเราทนได้ จะรู้จักเหตุของความทุกข์ที่เกิดขึ้น
ก็ไปดับที่เหตุ ไม่ยึดไม่ถือ
เราจึงระลึกพุทโธ เป็นเครื่องดับเหตุ
ฝึกจิตให้อยู่ที่จิต แล้วจิตก็เป็นหนึ่ง เป็น เอกัคคตา

ชีวิตที่ผ่านไป เรามีเวลานั่งภาวนาไหม เป็นโอกาส เป็นโชคลาภอย่างหนึ่ง
นั่งให้รู้ นั่ง 1-2 ชั่วโมง ก็นั่งไป ไม่เห็นใครมานั่งภาวนาตาย
ถ้าจะตายก็ให้ตายไป นั่งให้เห็นบุญ-บาป
บุญ-บาป อยู่ที่จิต ถ้าจิตใจยินดี พอใจการประพฤติก็เป็นบุญขึ้นมา
ถ้าทำแล้วเดือดร้อน ไม่พอใจ ทุกข์มันก็เป็นบาป
เรานั่งเพื่อประโยชน์ตัวเราเอง ให้รู้คุณค่าตัวเอง เป็นมนุษย์สมบัติ
เราเกิดขึ้นมาเพราะจิตใจพาให้เกิดภพ เกิดชาติ
จิตใจก็หลงอยู่ในอวิชชา ตัณหา กิเลส