o๘

ธรรมโอวาท
( หลวงปู่ถิร ฐิตธมฺโม )

โลกนี้มันเป็นอยู่อย่างนี้ มีนินทา มีสรรเสริญ เพียงเท่านี้
มันเป็นโลกธรรม ไม่ใช่เป็นศีล เป็นธรรม
ผู้มีศีลธรรม เขาระมัดระวังคำพูด
รักษากาย รักษาวาจา รักษาใจ
เราเข้าวัดเพื่ออะไร เพื่อวัดจิต วัดใจ
คือรักษาจิต รักษาใจ ให้อยู่ในศีลในธรรม
อบรมจิตใจของเราให้เชื่อมั่น และแน่วแน่ในสัจจธรรม
เราปฏิบัติดี ปฏิบัติเป็นธรรม เราก็จะได้ธรรมขึ้นมา
เราจะได้สิ่งที่ชอบ ที่เป็นประโยชน์แก่ตนและบุคคลอื่น
ไม่ใช่เป็นผู้ที่พูดเพ้อเจ้อ เหลวไหล หาสาระไม่ได้

ความเกิด ความแก่ ความเจ็บไข้ได้ป่วย ความตาย
การพรัดพรากจากของรักของชอบใจ ล้วนแต่เป็นทุกข์ทั้งนั้น เราจะนั่ง จะนอน
จะเดิน จะไปไหนมาไหนก็ตาม
ความทุกข์ตามเราอยู่ตลอดเวลา
เรามัวเมา มัวหลงอยู่กับสมมุติ มัวเมาในความสุข
มัวเมาในความไม่ตาย มัวเมาอยู่อย่างนั้น
เกิดขึ้นมาแล้วมันก็ดับไป เกิด-ดับ เกิด-ดับ อยู่อย่างนี้ อะไรเกิดขึ้นก็ตาม
ความทุกข์มันก็ตาม กับความที่มันเกิด ไม่ว่าอะไรทั้งนั้น
ความสุขทั่วๆ ไปที่โลกนิยมมีแต่ความสุขที่เจือด้วยอามิส เจือวัตถุ เจือด้วยสิ่งของ ที่เรียกว่า สิ่งที่พอใจ
หาได้รู้ไม่ว่า ความทุกข์มันเกิดขึ้นกับสิ่งที่พอใจโดยไม่รู้ตัว
เรียกว่า “ความสุขที่เจือด้วยความทุกข์”
ความสุขอันแท้จริงคือ ความสงบ ความไม่ยึดไม่ถือ
ระงับสังขาร ระงับความปรุงแต่ง มันก็เป็นสุข