o๗

ธรรมโอวาท
( หลวงปู่ถิร ฐิตธมฺโม )

ยินดี พอใจในการประพฤติ ปฏิบัติ
ถ้าจิตใจเป็นบาป ไม่อยากทำบุญ
ไม่เอาคุณงามความดีใส่ตัว เป็นคนพาล
มิจฉาทิฐิ เห็นผิดเป็นชอบ ไม่รู้จักบาป จักบุญ
แล้วจะได้อะไร ก็ได้แต่บาป
บาปเป็นสิ่งที่เราจะต้องละ ไม่ควรยินดี

เราทำจิตใจเสมือนว่า “แผ่นดิน” เราก็ไม่เดือดร้อน
ใครจะเหยียบ ใครจะย่ำ ใครจะเทอะไรลงไป
แผ่นดินก็เป็นแผ่นดิน
จิตใจของเราเสมือนแผ่นดิน ไม่หวั่นไหว
ทำจิตใจเสมือน “น้ำ” น้ำจะเอาไปราดอะไรก็ได้ทั้งนั้น
ให้รู้จักใช้จิตใจ จะใช้ชำระล้างใจ ล้างสิ่งสกปรกออกมา
เราฝึกหัดจิตใจเสมือนว่า “ผ้าขี้ริ้ว” จะเช็ดจะถูอะไรได้หมด เป็นประโยชน์ทั้งนั้น
เรามาละ มาปลง มาวาง แล้วแต่จะเป็นไป ไม่ยินดี ยินร้าย
ฝึกหัดจิตให้เป็นธรรม เราก็ไม่เดือดร้อน

ิ

ธรรมดาคนพาลชอบหาเรื่องยุแหย่
หาเรื่องที่มันทำให้เจ็บใจ ก็พูดขึ้นมา ว่าขึ้นมา
เราต้องเป็นผู้มีความอดทน
ทนลำบาก ทนเจ็บ ทนเจ็บใจ
ถ้าอดแล้วแต่ไม่ทน การอดก็ไม่มีประโยชน์
ถ้าอดทนได้ ผู้นั้นได้ชื่อว่า “ผู้รักษาศีล” (กาย วาจา ใจ)
ผู้ที่ไม่รักษาจิตใจจึงได้กล่าวออกมา
ให้คนนั้น-คนนี้เจ็บใจ ช้ำใจ
สิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่สร้างความหายนะให้แก่ตนเอง