o๖

ธรรมโอวาท
( หลวงปู่ถิร ฐิตธมฺโม )

การบำเพ็ญเพียรภาวนา ให้กำหนดปัจจุบัน ปัจจัตตัง คือ เฉพาะสิ่งที่เราระลึกอยู่ คือ
“พุทโธ” กับลมหายใจเข้าออก อดีตที่ล่วงไปแล้ว ส่วนอนาคตก็ยังมาไม่ถึง ไม่มี
ประโยชน์ที่จะไปคิดถึง เมื่อจิตอยู่ที่จิต เราก็จะมีความสุข คือเกิดปิติธรรม คือ ความพอใจ
ในสิ่งที่เราทำอยู่ การจะเกิดความรู้สึกเช่นนี้เราต้องเป็นผู้ปฏิบัติด้วยตนเองเท่านั้น
โดยพื้นฐานจิตของเราต้องมีความเชื่อ ความเลื่อมใสในธรรม และเรื่องกรรม ผลของกรรม

เราเกิดเป็นมนุษย์ก็ให้เรารู้ว่าร่างกายเราเป็นมนุษย์
กว่าเราจะได้เกิดเป็นมนุษย์นั้นเป็นของหาได้ยาก
เมื่อเกิดมาแล้วเราก็ควรรักษาตัวกรรม (การกระทำ)
ให้เป็นมนุษย์อย่าเป็นสัตว์ สัตว์นั้นไม่รู้ว่าอะไรควรทำ
และไม่ต้องทำ ไม่รู้กรรมดี กรรมชั่ว
ข้อมูลที่เราป้อนเข้าไปในจิตใจคืออารมณ์
เราเอาพุทโธป้อนเข้าไปที่จิต จิตก็อยู่กับพุทโธ
ข้อมูลต่างๆ ที่เกิดขึ้น เราเอาข้อมูลที่เป็นกุศลมูลเข้าที่จิต (สติ ปัญญา สมาธิ)
โปรแกรมที่เราตั้งไว้ คือ สัมมาทิฐิ (รู้เห็นทางชอบ)
ฝึกจิตให้รู้เห็นในทางชอบ
กำจัดตัวมิจฉาทิฐิ ออกจากจิต
สติเป็นผู้ควบคุมจิต ปัญญาเป็นผู้รอบรู้
ภาวนามานะปัญญา ปัญญาเกิดเพราะเราภาวนาิ

ิ

เรานั่งภาวนาเพื่ออะไร
เพื่อเลือกตนเอง ไม่ได้ไปเลือกคนอื่น
สรรหาสิ่งที่เป็นบุญ เป็นกุศลทั้งในภพนี้และภพหน้า
บุญ-กุศล ก็จะติดตามตัวไป
ธรรมทั้งหลายเกิดขึ้นจากจิตใจของตนเอง
ธรรมที่เกิดขึ้นทำให้จิตใจของเรามีความปิติ