o๓

ธรรมโอวาท
( หลวงปู่ถิร ฐิตธมฺโม )

กรรมเป็นตัวทำให้เราเกิดขึ้นมา ประกอบด้วยกายกรรม (ก้อนกรรม)  และมโนกรรม (ใจ)
กรรมเกิดขึ้นด้วยอำนาจของอวิชชา   ตัณหา   กิเลส   เราจึงหมุนเวียนไปตามกรรมโดยทั่วไป เราจะไม่รู้ไม่เห็นกรรมดีกรรมชั่วที่เรากระทำไปนั้น เพราะอำนาจแห่งอวิชชา
บดบัง การภาวนาเมื่อเราระลึกอยู่กับปัจจุบันแล้ว กรรมที่เราทำไว้ทั้งดี และชั่ว จะปรากฎ
ให้เรารู้เห็นสิ่งที่ไม่ดีก็ให้เรารับรู้แล้วละไป ส่วนสิ่งที่ดี เราก็นำมาปฏิบัติต่อไป

การบำเพ็ญเพียรภาวนา เป็นการรักษาบุญกุศลในจิตไม่ให้เสื่อม
ให้มีคงที่ หรือเจริญยิ่งขึ้นไป
จิตที่เป็นกุศล ทำให้เราไม่เบียดเบียนตัวเราเองและผู้อื่น
การฝึกจิตเป็นเรื่องยาก เพราะจิตไม่มีตัวตน การปฏิบัติจึงต้องมีความจริงใจ
ฝึกจิตให้มีสติ สัมปชัญญะ ปฏิบัติตามพระธรรมของพระพุทธเจ้า
เพื่อให้จิตเป็นกุศล
ผลจากการปฏิบัติภาวนาจะเกิดที่ตัวเราเอง
ซึ่งจะได้บุญ กุศล หรือไม่ ก็อยู่ที่ตัวเรา ไม่ต้องไปโทษสิ่งอื่น

ิ

ธรรมชาติของจิตมักชอบปรุงแต่งไปตามความนึกคิด อารมณ์ โลภ โกรธ หลง ความสงบ
ความสุข จะเกิดขึ้นได้เมื่อเรารู้จักระงับจิตไม่ให้ปรุงแต่งไปตามอารมณ์ เราต้องฝึกจิตให้
รู้ตัวสมมติต่างๆ ที่จิตไปยึดถือให้รู้ว่ามันเป็นทุกข์ อนิจจัง และอนัตตา แล้วละสิ่งที่ยึดถือ
นั้นเสีย จิตก็จะเกิดกุศลขึ้น เมื่อเราระงับจิตได้ จิตก็จะเกิด ญาณ ปัญญา วิทยา จิตก็จะมี
ความผ่องใส เกิดญาณ รู้เห็นทุกสิ่งทุกอย่าง