o๒

ธรรมโอวาท
( หลวงปู่ถิร ฐิตธมฺโม )

เรามาประพฤติ ปฏิบัติธรรม เพื่อแสวงหาทางพ้นทุกข์
แต่กลับไปแสวงหากิเลส ก็จะได้แต่กิเลส
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ก็เหมือนกันหมด
อยู่ที่จิตใจเราตัวเดียว ถ้าใจไม่ละ มันก็เป็นทุกข์
ตัวสมุทัย ตัวเหตุให้เกิดทุกข์
การมัวเมาอยู่กับกิเลส อยู่กับโลกธรรม
มันก็ไม่ได้บุญ ไม่ได้กุศล
ผลสุดท้าย ชีวิตที่ล่วงไปก็เสียเปล่า

ร่างกายสังขารเราเสมือนท่อนไม้ ไม่มีประโยชน์
นอกจากจิตใจเรา ประพฤติ ปฏิบัติ ให้เป็นธรรมเท่านั้น
เราปฏิบัติใจ บังคับกายให้ทำ ให้ประพฤติ ปฏิบัติ
แต่นี้ไม่อยากบังคับกาย กลัวตาย กลัวเจ็บ
จะมานั่งภาวนา ก็ผลัดวันประกันพรุ่ง
ธรรมก็ไม่ได้เกิด จะทำก็ไม่ได้ทำ
ร่างกายก็ไม่มีประโยชน์อะไร
ในเมื่อเราไม่ประพฤติ-ปฏิบัติ

ิ

ไฟที่เกิดขึ้น คือไฟราคะ ไฟโทสะ  ไฟโมหะ
ไฟความเกิด แก่ เจ็บ ตาย
เรามานั่งดูไฟที่เกิดขึ้นจากภายในจิต
เมื่อรู้ เราก็ต้องระงับดับไฟ
เอาพุทโธเป็นเครื่องดับ
พุทโธ เป็นเครื่องกัน – ปัดเป่า
ระลึกพุทโธ ทุกลมหายใจเข้า – ออก