o๑

ธรรมโอวาท
( หลวงปู่ถิร ฐิตธมฺโม )

บ่นแต่ทุกข์   บ่นแต่ทุกข์
บ่นแต่ว่ายากจน  บ่นอยู่อย่างนั้น
สิ่งเหล่านี้ไม่มีประโยชน์  ก็ทุกข์อยู่อย่างนั้น
เพราะเราไม่รู้จักบุญ-กุศล  ไม่รู้จักปลง  ไม่รู้จักวาง
บุญ  ก็คือการทำจิตใจให้เป็นสุข
ความเป็นบุญก็คือ  การรักษาศีล  เจตนาละเว้นจากบาป  อกุศล
การบำเพ็ญภาวนา  เป็นการสร้างบุญจากภายใน
ส่วนมากสร้างกันแต่ภายนอก
มันก็เลยวุ่นวาย  เพราะทำแต่ภายนอก
ทำไป  หาไป  ก็ได้แต่ทุกข์

การปลูกฝังจิตใจให้เชื่อมั่นในพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์
เราต้องมอบกาย ถวายชีวิตให้เป็น “ปฏิบูชา”
บูชาตามพระธรรม คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า
สิ่งเหล่านี้สามารถเอาชนะความอดทน เสียสละ อภัยทานได้
เราเอาร่างกาย สังขารนี้บูชาต่พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์
เราจะอยู่ที่ไหน ก็มีความสุขในที่นั้น
ความเสื่อม คือการปล่อยจิตใจไปตามโลกธรรม
เสื่อมจากศีล จากธรรม แสดงว่าเราย่อหย่อน
ไม่เคร่งต่อคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า
บาป-อกุศล ก็เกิดขึ้น  
เรามาบำเพ็ญเพียรละบาป ทำจิตใจให้ผ่องใส
เอาใจใส่ต่อการประพฤติ ปฏิบัติ
ให้รู้ ให้เห็น ทุกลมหายใจเข้า-ออก
ที่มันวุ่นวาย เพราะจิตใจเสื่อมจากศีล จากธรรม