ปางที่ ๓๘
ปางสมาธิเพ็ชร

ลักษณะของพระพุทธรูปปางนี้

อยู่ในพระอิริยาบถนั่งเป็นพิเศษ คือนั่งขัดสมาธิไขว้พระชงฆ์
ยกฝ่าพระบาททั้งสองหงายขึ้นมาวางบนพระเพลา
พระหัตถ์ทั้งสองก็ยกขึ้นมาวางซ้อนกัน ทับฝ่าพระบาทอีกทีหนึ่ง
นิยมเรียกว่า พระขัดสมาธิเพ็ชร

พระพุทธรูปปางนี้ มีตำนาน ดังนี้

พระปางสมาธเพ็ชร นิยมสร้างขึ้นเป็นพระบูชาสำหรับคนเมื่อพระเกตุเสวยอายุ

ตำนานพระพุทธรูปปางนี้ ไม่ปรากฎ ทราบกันแต่เพียงว่าเป็นปางประทับนั่งพักในเวลากลางวัน ความจริง
การนั่งท่านี้ไม่ใช่นั่งสบาย จะว่านั่งพักก็ดูกระไรอยู่ กลับจะตรงกันข้าม สังเกตดูตามอาการจะต้องเป็นเรื่อง
ทรงตั้งพระทัยทำอะไรสักอย่างหนึ่ง ไม่ใช่นั่งพักหาความสบายอย่างนั่งไขว้ห้างแต่ไม่เรื่องเล่าไว้ จึงไม่อยู่
ในวิสัยที่จะยกขึ้นพูดเอาเองตามใขชอบ ขอฝากผู้สนใจในพระปางนี้ไว้จะพึงค้นคว้าสืบไป

พระปางนี้ ในสมัยก่อน คงจะมีผู้สนใจน้อย จึงหาชมยาก จะมีบ้างก็เป็นพระขนาดเล็ก ในสมัยรัตนโกสินทร์
สมเด็จพระจอมเกล้าฯ รัชกาลที่ ๔ ทรงนำสร้างขึ้นเมื่อปลายรัชกาล เรียกว่าพระนิรันตราย แต่ก็เป็นพระ
ขนาดเล็ก แบบพระบูชา มีคนศรัทธาสร้างตามเสด็จน้อย ไม่เหมือนปางทรงเครื่องซึ่งสมเด็จพระนั่งเกล้าฯ
รัชกาลที่ ๓ ทรงนำสร้างปรากฎว่ามีคนศรัทธาสร้างตามเสด็จมากมาย แม้ในปลายรัชกาลที่ ๖
สมเด็จพระมงกุฎเกล้าฯ ทรงสร้างพระนิโรคันตรายเป็นพระบูชาอย่างพระนิรันตรายในรัชกาลที่ ๔
ก็ไม่โปรดแบบสมาธิเพ็ชร โปรดแบบสมาธิธรรมดา

ดังนั้น พระปางสมาธิเพ็ชรจึงมีน้อย หาบูชายาก ในที่ทั่วๆไปไม่สู้จะเห็นกันนัก .

จบตำนานพระพุทธรูป ปางสมาธิเพ็ชร แต่เพียงนี้ .